Και ποιά είναι η ηλικία αυτή που το "μωράκι" σου, το "πριγκηπάκι" σου γίνεται "αγοράκι"?
Ποιές είναι αυτές οι στιγμές που σου χτυπούν μια τεράστια καμπάνα μέσα στο κεφάλι?
Σίγουρα πάντως μια τέτοια καμπάνα χτυπησε για μας σήμερα το πρωι...
Στις 10 θα πηγαίναμε τον μικρό μας ήρωα για πρώτη του φορά στον παιδικό σταθμό!
Τον είχαμε προετοιμάσει πολύ...
Διάλεξαμε προσεκτικά τα αγαπημένα του ρούχα, έβαλε μια μικρή τσαντούλα στους ώμους του και κρατώντας τα χεράκια δεξιά και αριστερά η μαμά και ο μπαμπάς ... περπατήσαμε για το μεγάλο κατώφλι!
Και ξαφνικά ... θαύμα! Μπλέχτηκε με τα υπόλοιπα παιδάκια, έπαιζε και εμεις αναρωτιόμασταν ..."μα τόσο απλό ήταν?" Ειχαμε προετοιμαστεί ψυχολογικά για δράματα και μελό καταστάσεις, είχαμε σκεφτεί την σωστή δικαιολογία, είχαμε βρεί όλα τα πιθανά τρικ που θα χρησιμοποιούσαμε αλλά αυτός τελικά μπήκε στην αρένα... και νίκησε αμέσως!
Έχουμε βέβαια προετοιμαστεί για "πισωγυρίσματα" όπως μας είπε η δασκάλα ... αλλά αυτή η μικρής διάρκειας ανεξαρτησία του Γιωργου μας ( για 90 λεπτά την ημέρα ) μας έφερε απίστευτη συγκίνηση..." Το αγοράκι μας!" μονολογούσαμε βγαίνοντας από το σχολείο και αφήνοντάς τον εκεί ...
Τηλεφωνιόμασταν μετά ανά δεκάλεπτο μηπως και πήρε ο διευθυντής να μας πει ..."Ελάτε να τον πάρετε, σας ζητάει απελπισμένα..." αλλά τίποτα~ Τα είχε καταφέρει!
Ενα μωράκι που γίνεται αγοράκι-παιδάκι και που για εμάς θα είναι μάλλον πάντα μωράκι...
"Το μωράκι μας" !
