Μπογαλάκια, κούτες & νέα δεδομένα!

Είναι οριστικό!

Μετά από 5 σχεδόν χρόνια στο σπίτι της θάλασσας, μαζεύουμε τα περισσότερα και επιστέφουμε στην πόλη!

Μετακόμιση: Mία μετακίνηση, μια αλλαγή θέσης!

Αλλάζουμε το στίγμα μας στο GPS και ξεκινάμε θέτοντας άλλο σημείο μηδέν στις συντεταγμένες μας...

Το Σαββατοκύριακο που έρχεται θα δούμε τα ρούχα μας να μπαίνουν σε φορτηγό, τα σκεύη, τα σεντόνια και θα πάνε στο νέο σπίτι, στη νέα διεύθυνση ...

Θα σταθώ για λίγο και θα σκέφτομαι σίγουρα : "Και τώρα που να τα βάλω? Μέχρι χθες ήξερα ακριβώς σε ποιό συρτάρι είναι οι κάλτσες, σε ποιό είναι οι πετσέτες... Από αύριο που θα είναι άραγε?" Μεγάλα διλήμματα θα μου πείς αντιμετωπίζεις ... Κι όμως!

Αυτή η μαζική "αλλαγή θέσης" στα πάντα θα είναι ένα εγχώριο jet lag διαρκείας νομίζω...

Σε όλο αυτό, να προσθέσουμε την αναπόφευκτη αντίδραση ενός μικρού υπέροχου γιού μόλις 32 μηνών που το μόνο σπίτι που ξέρει είναι το σπίτι του που ξαφνικά πρέπει να γίνει το πρώην σπίτι του!

...Oh my God!

Γονείς καθίστε στα θρανία!

Πρόσκληση από μια γλυκειά, υπέροχη παιδαγωγό για συζήτηση - σεμινάριο με θέμα την εξελιγκτική πορεία του παιδιού 3-6 ετών.

Σ'ένα ημικύκλιο οι γονείς - μαθητές που προσπαθούσαμε να συζητήσουμε , να μάθουμε και να διαγνώσουμε όσα αφορούν τα παιδιά μας...

Στο τέλος , αφού έκλεισε ο υπολογιστής, έφυγαν οι υπόλοιποι ....μείναμε οι δυο μας!

Συζητήσαμε για τόσα πολλά, τόσα κοινά που μαγεύτηκα!

Θυμήθηκα τον δάσκαλο που μου είχε εμπνεύσει την αγάπη για τον σχολείο, τον " κύριο Νίκο " που την ώρα της μουσικής μας έλεγε να κάτσουμε πάνω στα θρανία και να τραγουδάμε όχι το "χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ " αλλά το "μία η άνοιξη , ένα το σύννεφο ..." παρέα με την κιθάρα του! Που μαζί του αγαπήσαμε το θέατρο ! Τα έργα που είχε διαλέξει ήταν και τα δύο του Τριβιζά που τότε ήταν λίγο "αιρετικός" ..."Ανέβα στη στέγη να φάμε το σύννεφο" και " Το όνειρο του Σκιάχτρου" ....(Με το σκιάχτρο που δεν τρόμαζε αλλά αγαπούσε τα πουλια και ήθελε να μάθει να πετάει όπως αυτά ! ) Μαγεία!

Θυμήθηκα την πρώτη μου δασκάλα την κυρία Χαρίκλεια που μου χάρισε κάποτε ένα βιβλίο με μια φωτογραφία της γιατί συγκινήθηκε από μια εκθεσή μου στην τρίτη δημοτικού...

Εκείνη την στιγμή που έβλεπα την Ναντίνα να βγάζουν σπίθες τα μάτια της μιλώντας για τα παιδιά, τις κινήσεις που έκανε με τα χέρια της όταν περιέγραφε τις γιορτές που διοργανώνει, έκανα από μέσα μου μια ευχή ελπίζοντας εκείνη την ώρα να πέφτει ένα αστέρι και να πραγματοποιηθεί ...."Μακάρι ο γιός μου να βρεί στο δρόμο του παιδαγωγούς - δασκάλους που να τον εμπνεύσουν και να συμπορευτούν μαζί του..."

Έχω τρομάξει λίγο με τις απίστευτες ιστορίες που ακούω για τους παιδικούς σταθμούς, όμως θα το αντιμετωπίσω!

Τα παιδιά δεν μπορείς εξάλλου να τα κλείσεις στην γυάλα, θα εκτεθούν μοιραία και σε κακούς δασκάλους και σε ανθρώπους και σε συνθήκες που δεν θες. Αυτο που θα προσπαθήσω να κάνω θα είναι να τον εμπνεύσω να βρεί τον εαυτό του ακόμα και μέσα σε μη-ιδανικές συνθήκες... Ο εαυτός του βέβαια σε καμία περίπτωση δεν είναι η προβολή του ιδανικού δικού μου εαυτού κάτι που τόσοι πολλοί γονείς προσπαθούν να κάνουν... (((Αλλο ένα θεμα που κουβεντάσαμε εκτεταμμένα χθες)))

Έτσι λοιπόν θα ξεκινήσουμε με τον μικρό μας τον αγώνα δρόμου προς την ανάβαση...

Η ανάβαση είναι κουραστική, έχει και παύσεις , έχει και αγχος, έχει και χρόνο αλλά θα τα ανέβουμε μαζί, μαμά&μπαμπάς - γιος , δάσκαλοι και είτε φτάσουμε στην κορυφή είτε απλά στην μέση σημασία θα έχει ότι οραματιστήκαμε το καλύτερο και προσπαθήσαμε να το κατακτήσουμε , σωστά Ναντινάκι ?

Χαμόγελο καλημέρα σας!

Κάθε πρωί, γωνία Αναστάσεως & Μεσογείων.

Εκεί.

Σε αυτό το φανάρι που διαρκεί αιώνες!

Εχω δεί ανθρώπους που "πλένουν τζάμια" βουτώντας ξανά και ξανά σ' αυτά τα σκούρα νερά...

Σου χτυπάνε το τζάμι <σαν τα σπουργίτια> σου πλένουν τα τζαμάκια από τα φώτα <σαν μια καινοτομία> , σε παρακαλάνε για λίγα ψιλά.

Άλλες φορές πάλι πουλάνε καθετί χρήσιμο - άχρηστο που μπορείς να σκεφτείς... Πολυκατσαβίδια, αφρικάνικα αγαλματίδια, φορτιστές, ανεμιστήρες μέχρι και πιστολάκι για σαπουνόφουσκες..

Εσύ άλλες φορές δίνεις κάτι, άλλες χαμογελάς και λες όχι ...όχι, άλλες τους διώχνεις με φωνές, άλλες ανοίγεις τους υαλοκαθαριστήρες...

Και πάντα περνούν σκέψεις "....Μήπως πραγματικά έχει 8 παιδιά και το ένα με σοβαρό πρόβλημα καρδιάς κι εγώ συμβάλλω στο να μην γιατρευτεί? Μήπως βαριέται να δουλεύει και βρηκε την εύκολη λύση? Μήπως κάπου τον παρακολουθούν αυτοί που τον εκμεταλεύονται?...και άλλα πολλά "μήπως" στοιβαγμένα ανάμεσα στα κέρματα που μπαίνουν αυθόρμητα στο τασάκι της κονσόλας..."

Όλα μπορώ να τα σκεφτώ και ίσως και να τα δεχτώ ...

Όμως αρνούμαι να βρώ ελαφρυντικό για οτιδήπωτε έχει να κάνει με μικρά παιδιά ..! Τέλος!

Τα τελευταία πρωινά πετυχαίνω μια νέα μητέρα, βρώμικη και κουρασμένη μ'ένα μικρό κοριτσάκι στα χέρια ακόμα περισσότερο βρώμικο και κουρασμένο... Χτυπάει τα τζάμια και ζητάει λεφτά...

Κάθε φορά που πετυχαίνω παιδιά παίρνω τηλέφωνο στο Χαμόγελο του Παιδιού (1056).

Τους λες που βρίσκονται και εκεινοι ενεργούν. Όσες φορές χρειαστεί.

Στέλνουν ένα περιπολικό και τους διώχνουν.

Ετσι απλά.

Κάποια στιγμή φεύγουν απ' το μερος γιατί ξέρουν οτι έρχεται η αστυνομία.

Αν λοιπόν το έκαναν όλοι όσοι έβλεπαν μικρά παιδιά είτε με γονείς είτε μονα τους στα φανάρια ... ίσως να λιγόστευαν αυτά τα μικρά ποτάμια από αθώα πλασματάκια , συχνά χωρίς καν παπούτσια, χωρίς καλή διατροφή, χωρίς καπέλο, χωρίς αντηλιακή, χωρίς nintendo, χωρίς να ξερουν την "dora the explorer" ,... μα κυρίως χωρίς χάδια , αγκαλιές , παιχνίδι και ξεγνοιασιά...

Το βράδυ θα παρακολουθήσω ένα σεμινάριο εξελιξης των παιδιών ηλικίας 3-6 ...

Θα γυρίσω στο σπίτι, θα σκεπάσω τον γιο μου που θα είναι σε καθαρά σεντόνια και θα τον φιλήσω...

Το επόμενο πρωί άραγε θα ξαναδώ το κοριτσάκι στο φανάρι το ίδιο?

Μιλάμε με σιωπές, ... και χρωματιστές καρδούλες!

Φίλος.

Ποιός είναι ο ορισμός της λέξης?

"Friendship is co-operative and supportive behavior between two or more people. In this sense, the term connotes a relationship which involves mutual knowledge, esteem, and affection and respect along with a degree of rendering service to friends in times of need or crisis. Friends will welcome each other's company and exhibit loyalty towards each other, often to the point of altruism. Their tastes will usually be similar and may converge, and they will share enjoyable activities. They will also engage in mutually helping behavior, such as exchange of advice and the sharing of hardship. A friend is someone who may often demonstrate reciprocating and reflective behaviors. Yet for many, friendship is nothing more than the trust that someone or something will not harm them. *** From Wikipedia, the free encyclopedia "

ή μήπως είναι απλά αυτή η ερώτηση στα παιδικά μας χρόνια "Θες να γίνουμε φιλοι?" και μετά ένα απλό "Ναι" και από τότε μαζί στο θρανίο, στο διάλειμμα, στο σχολικό, στα γενέθλια... Σαν μια μυστική συνομωσία "Εμεις και οι άλλοι"....

Πάντα είχα λίγους αλλά σταθερούς φίλους.

Αναφορές για μένα.

Με λέξεις- κωδικούς, κοιτάγματα-συνομιλία και μερικά γράμματα ανάμεσα...

Χωρίς αυτές τις αναφορές δεν μπορώ.Μένω μόνη.

Κι ας μην τους βλέπω πολύ.

Είναι εκεί.

Κι ας δεν θυμάμαι απέξω την διευθυνσή τους.

Είναι πάντα εκεί.

Κι εγώ επίσης.

Φτιάχνω μικρές προτάσεις όταν μιλάω γι' αυτούς.

Δεν χρειάζονται εξάλλου πολλά λόγια...

Δεν θέλω αποδείξεις, δεν θέλουν ανταλλάγματα.

Τους αγαπώ ατέλειωτα!

Τελευταία, η πιο γλυκιά μου φίλη έγραψε κάπου πως είμαι η πιο γλυκειά της φίλη...

Έλιωσα.

Αμέσως μετά διάβαζα σκέψεις της που ακόμα δεν μου τις έχει πει και είναι ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ!

Είναι μοναδικές σαν την ίδια!

Μέσα στο κείμενο αυτό έλεγε και για δραστικές πιθανά αλλαγές στη ζωή της που ακόμα δεν τις έχουμε συζητήσει ...

Μια μίζερη αντιμετώπιση θα ήταν να της θυμώσω "για τον χρόνο που δεν περνάμε μαζί, κι ότι δεν τα ήξερα όλα αυτα , και μ' έχει ξεκόψει από την καρδιά της".... όμως ΟΧΙ ένιωσα το εντελώς αντίθετο ...

Ότι είμαι περήφανη γι' αυτήν που σκέφτεται μ' αυτόν τον μοναδικό τρόπο και ότι ...."ότι μα ό,τι και αν γίνει" θα είναι ΠΑΝΤΑ η πιο γλυκιά μου φίλη.... Η πιο όμορφη, υπέροχη, μοναδική, γλυκεια, απίστευτη, έξυπνη, σκεπτόμενη, δημιουργική, ταλαντούχα, ευαίσθητη φίλη της Γης- του Γαλαξία - του Σύμπαντος !

ρόδα, τσάντα και κοπάνα!

Θέλω να κάνω κοπάνα, μπορώ επιτέλους?

Να πάω σε μια απ' αυτές τις καφετέριες που είναι γεμάτες κόσμο όταν όλοι οι υπόλοιποι νομίζουμε ότι το φυσιολογικό είναι να δουλεύουμε...

Καφές***!

"Ο καφές είναι ένα παγκόσμια διαδεδομένο ρόφημα, το οποίο κατασκευάζεται από τα καβουρδισμένα και αλεσμένα σπέρματα της καφέας ή καφεόδεντρου. Ο καφές έχει αναζωογονητική δράση, η οποία οφείλεται στο βασικό του συστατικό, την καφεϊνη, ένα αλκαλοειδές συστατικό που υπάρχει στους σπόρους των καρπών του. Υπολογίζεται ότι η διαδικασία ετοιμασίας του ροφήματος επαναλαμβάνεται παγκοσμίως πάνω από 400 δισεκατομμύρια φορές το χρόνο.Η δράση του καφέ

Ο καφές, ένα καλό βοήθημα για την πολύωρη μελέτη
Η πιο γνωστή επίδραση του καφέ αφορά στο νευρικό σύστημα. Σε λογικές ποσότητες, ο καφές βελτιώνει τις πνευματικές ικανότητες, καθώς προκαλεί εγρήγορση και μείωση της ανίας. Ο βασικός λόγος είναι ότι καφές περιέχει καφεΐνη, ένα αλκαλοειδές που δρα ως τονωτικό. Για αυτό το λόγο ο καφές συνήθως καταναλώνεται πρωινές ώρες ή κατά τη διάρκεια της εργασίας. Περισσότερο ευαίσθητα στη δράση της καφεΐνης είναι τα άτομα τρίτης ηλικίας, ειδικά όσον αφορά στον ύπνο. Αντίθετα, τα παιδιά δεν είναι πιο ευάλωτα από τους ενηλίκους, σε μικρές δόσεις καφέ. Συχνά, μαθητές και φοιτητές διατηρούν την προσοχή τους στο πολύωρο διάβασμα που απαιτούν οι εξετάσεις, με τη βοήθεια του καφέ.
Στον ανθρώπινο εγκέφαλο η καφεΐνη προκαλεί αγγειοσυστολή, ενώ στα περιφερειακά αγγεία, διαστολή. Δεν είναι λοιπόν τυχαία η χρήση της σε αρκετά φάρμακα για την καταπολέμηση της ημικρανίας.
Υπερβολική κατανάλωση καφέ είναι δυνατό να προκαλέσει νευρικότητα, άγχος και αϋπνία. Στα περισσότερα άτομα, οριακή ποσότητα αντιστοιχεί η κατανάλωση 600mg καφεΐνης την ημέρα. Έρευνες έχουν δείξει ότι ο καφές μπορεί σε υψηλές ποσότητες (άνω των 5 γραμμαρίων καφεΐνης) να προκαλέσει δηλητηρίαση, γνωστή με την ονομασία καφεϊνισμός, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε θανατηφόρο κώμα. Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι μπορεί να παρατηρηθεί εθισμός στον καφέ, όχι όμως λόγω της καφεΐνης, αλλά εξαιτίας ενός άλλου συστατικού του, της μεθυλοξανθίνης."**Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Πειράζει λοιπόν να πάω στον boss να του πω "συγνώμη, θα λείψω γιατί μου χρειάζεται να γίνει αγγειοσυστολή στον εγκέφαλο ?" (κι ας μην του συμπληρώσω ότι αυτό θα είναι τυχαία και κάτω από την λιακάδα με θέα τη θάλασσα και με εφημερίδα στο χέρι?)

γεράσαμε ή ξεχάσαμε?

Αυτό το Σάββατο θα βγούμε! Τέλος!

Αυτό είχαμε πει και αυτό κάναμε !




Είχαμε πάλι συσσωρεύσει καιρό στην ρουτίνα της επανάληψης καθώς και στις αμιγώς μαμαμπαμπαδοσυζητήσεις-βόλτες!

Έτσι αποφασίσαμε να βγούμε!

Θα τα κάνουμε ΟΛΑ λοιπον....

Το πρωι ψώνια, μικρός, μανάβης, δουλειές και το απόγευμα αφού πάνε η βαλίτσα κι ο μικρός στην γιαγιά και στον παππού -- Σινεμά (ΥΕΑΗ!) // σούσι (ΥΕΑΗ Χ2!) // ποτά (ΥΕΑΗ Χ3!) ...


Ενθουσιασμένοι!

Όλα υπέροχα και βρισκόμαστε αισίως στο τρίτο μερος! Μαρτίνι-Λεμόνι Νο3 ...


Ξαφνικά μας βγαινει ασυναίσθητα μια αγωνία ..."Τι ώρα είναι ? " Πρέπει να είναι πολυ αργά σκεφτόμαστε με περηφάνια που τα καταφέρνουμε αλλά κουραστήκαμε λίγο πια και εξάλλου έχουμε να πάμε αύριο βολτα με τον μικρό και φίλους μας κλπ..κλπ.. ...και ξαφνικά η απάντηση είναι σοκ..."Ειναι μόνο 1.30 ..." και η νέα μας ερώτηση είναι " Γεράσαμε ή ξεχάσαμε?"

Ουφ ... Δεν θελω να ξέρω την απαντηση παρακαλώ!

Επιστρέφω αμέσως...

Oι τελευταίες μέρες κύλησαν κάτω από την σκιά της θλίψης και των ερωτηματικών...

Σήμερα θα ξαναβάλω τον κουβά κάτω απ' το νερό της σκέψης και θα φροντίσω να γεμίσει με χρώματα ... Έτσι γι' αλλαγή!

Πάντα λένε στα δυσάρεστα "η ζωή δεν σταματάει κλπ" ... αλλά ποτέ δεν σου λένε τι να κάνεις για να ξαναβάλεις μποροστά μια μηχανή που σιώπησε και δεν δουλεύει ...

Γι' αυτό και θα ξαναπάω στην ιδέα με τα χρώματα, σαν αυτα που κάθε εβδομάδα αλλάζουν την όψη του καναπέ μας στο σπίτι -μια και ο γιος μας τρελλαίνεται για εικαστικές παρεμβάσεις-installations... - για να βάψουν τη ζωή μας!

Μπορώ να κοιτώ ώρες μια φωτογραφία του γιού μου και να μην έχω κάνενα ερωτηματικό αν γίνομαι "γραφική μαμά"... Αυτά τα μάτια έχουν γίνει το δικό μου ουράνιο τόξο!

Η γκάμα του καστανού είναι για μένα η ίριδα...

Έχω τρελλαθεί τελείως μου φαίνεται και ακόμα δεν άρχισαν και οι πολλές ζέστες...

Πάω να κάνω μπάνιο στη θάλασσα το Σαββατοκύριακο τώρα που είναι και δροσερή , να συνέλθω κι επιστρέφω αμέσως!

τηλέφωνο, κενό, σιωπή...

Ενα τηλεφώνημα από τον γλυκό μου Ιβαν, ένα τραγικό νέο, ένας θάνατος ενός 5χρονου κοριτσιού!
Πως να χειριστείς συναισθηματικά μια από τις δυσκολότερες εικόνες απο σκέφτηκες ποτέ?
Και πως γυρνάς το κουμπί και συνεχίζεις να δουλεύεις...?
Ναι, δεν τέλειωσε ο χρόνος για σένα όμως για κάποιους άλλους ανθρώπους ο χρόνος πάγωσε σ' εκείνα τα δευτερόλεπτα...
Μια ιστορία τόσο δραματική που δεν τολμάς ούτε να την εξιστορήσεις ...
Μια ιστορία που θες να ήταν απλά σκηνή ενός έργου που δεν θα επέλεγες να δεις ποτέ...
Μια φωνή που θέλει να βγει, να τραυματίσει τον φάρυγγα σου και να ουρλιάξει "γιατί?" ... κι ας γυρίσουν όλοι οι συναδελφοί σου να σε κοιτούν θεωρώντας πως : "πάει σου στριψε"....
Μια στιγμή που θες να μην ακους το πληκτρολόγιο αλλά να ήξερες ένα απλό μανιάτικο μοιρολόι να πεις για το κοριτσάκι αυτό...
Μια μέρα που θες να ξεχάσεις, ν' αρνηθείς ότι υπήρξε...

Η ζωή δεν έχει delete, η ζωή δεν αδειάζει τον κουβά της τακτικά σαν το pc μας... μένουν όλα εδω... γρατζουνάνε τα μάτια και τρίζουν τη νύχτα σαν τριζόνια ακριβώς πάνω στους λοβούς...


Καλό ταξίδι μικρό γλυκό κοριτσάκι ...
Τις νύχτες θα είσαι ένα ροζ αστεράκι στον ουρανό, το ξέρω! Θα σε βρω όσο ψηλά κι αν πας...

δελφινάκια & alzheimer...

3 μέρες να ξεμάθεις απ' το καθημερινό οκτάωρο (& κάτι) είναι πολύ!
Σχεδόν είναι διακοπές!
Διακοπές: βόλτες & ατέλειωτες ώρες με τον μικρό μας "τυφώνα"...
Αυτή τη φορά σειρά είχαν τα "δελφινάκια"!...
Κάθε Σαββατοκύριακο κάτι νέο επινοείται για να φάει κάτι, να πάμε κάπου κλπ...
Αυτή τη φορά το εγχείρημα ήταν να "θυμηθεί" την θάλασσα...
"Μπαμπά πάμε πάλι να κάνουμε δελφινάκια "...Και ώρες ατελειωτες να τους φωτογραφίζω αγκαλιά στην θάλασσα...
Βουτιές, κουβαδάκια, 3 αλλαξιές ρούχα μαζί, καφέδες και δελφινάκια...
Κι ένα μεγάλο Χ!
Εχω ξεχάσει!
Σας λέω αλήθεια!
Έχω ξεχάσει τα μπάνια στις μία ντάλα μεσημέρι, με λάδια πασαλειμένη, με σούπερ matching μαγιώ-παρεό-καπέλο-κολιέ , άπειρα περιοδικά και την πολυτέλεια να μείνεις ακίνητη για μισή ωρα τουλάχιστον ή και όσο θες...
Έχω ξεχάσει πως είναι να μένεις ως το βράδυ στη θάλασσα νηστικός και μετά φαγητό στις 9 το βράδυ κατευθείαν σε ταβερνάκι...
Έχω ξεχάσει το βλέμμα στην κυρία που φωνάζει να μην πάει ο μικρός βαθιά, να βγει έξω να μην κρυώσει, να μην τρώει το χώμα, να πιάσει το φτυαράκι να μην το πάρει η θάλασσα, να του φέρει χυμό μηπως διψάει, να έρθει να του βάλει κρέμα στους ώμους, να φορέσει το καπέλο του...
Τα έχω ξεχάσει όλα και δεν υπάρχει το πριν!
Μονάχα το μετά και τα "δελφινάκια"...

ΥΓ.Γυρνώντας στο σπίτι, ήθελε να κάτσω στο πίσω κάθισμα... Λεπτά μετά γύρισε και μου είπε: "Θα είμαστε για πάντα μαζί μαμά" ... Πως να μην ξεχάσεις?

Κουβάς, αλλαγές, μαλλιά & blogging!

Λέω ν' αλλάξω!

Αποφασίσαμε και μετακομίζουμε!

Αλλάζουμε σπίτι, χώρους , χρώματα, διαδρομές!

Το σπίτι σχεδόν δεν θα έχει καθόλου λευκό! - Μεγάλο ρίσκο ή όχι?

Χθες άλλαξα τα μαλλιά μου & σήμερα αποφάσισα να γράφω και σε blog!

Φυσικά δεν τολμάω να το βαφτίσω με μεγαλεπίβολα ονόματα οπότε boring / scattered thoughts ...θα είναι ο κουβάς που θα πετάω σκόρπιες , βαρετές σκέψεις!

Συνήθως όταν πετάς κάτι κάνει θόρυβο... όλα εκτός απ' τις σκέψεις... Τι θόρυβο μπορεί να κάνει μια σκέψη?

Μονάχα να πιάνει απρόσμενα μεγάλο χώρο κάπου μέσα σου και να χτυπάνε τακ τουκ - διάφορα απ' αυτα που μόνο εσύ ακους και δεν τα λες γιατί μετά αρχίζουν οι περίεργες ματιές ...

Οπότε ευτυχώς που υπάρχουν οι κουβάδες! Γενικά μιλάμε...