Το πριν και το μετα...

Φοβερές έννοιες .
Αλλαγες.
Το παιδι.
Εμεις.
Χώρεσέ τα όλα σε έναν κουβά ψυχής.
Πως?
Πάτησέ τα.
Κι αν δεν χωράνε?
Βάλε τα στο μίξερ.
Να λιώσουν, να γίνουν ένα.
Σαν ζύμη για κουλουράκια.
Κι ένα ένα κουλουράκι πλάσε το.
Δώσε του σχήμα.
Δώσε του μέγεθος.
Μένει μόνο ο φούρνος.
Κι όπως «τρέχει ο χρόνος», όπως σε προσπερνάει η μέρα έξω απ’ τα παράθυρο βλέπεις τον ήλιο.
Διακοπή.
Μένεις ένα δευτερόλεπτο.
Ακόμα μ’ αρέσει να κοιτάζω τον ήλιο και να με στραβώνει.
Από μικρή μου άρεσε.
Και θες να κάνεις μια ακόμα διακοπή.
Βρίσκεις μια μουσική να σε συνοδεύει.
Βάζεις ακουστικά και μαζί με το συνηθισμένο σε «χορεύουν» 5 νότες.
Έτσι, για να θυμηθείς πως ήταν όταν σαν έφηβος φορούσες το walkman τότε και άκουγες κασέτες.
Τώρα.
Αύριο.
Πρέπει να μαγειρέψω.
Να δω τους λογαριασμούς.
Να σκεφτώ τι ρούχα να φορέσει το παιδί.
Πάντα υπάρχει η τρύπα του ήλιου.
Πάντα υπάρχει η μουσική.
Το πριν και το μετά.
Το ίσως το μπορεί.
Το πώς και το γιατί.
Και από το πρωί ακούω το ίδιο τραγούδι και το αφιερώνω στους 2 άντρες που αγαπώ κι έχουν το ίδιο επίθετο κι έχουν έρθει να αλλάξουν τη ζωή μου....
Στον Ιβάν και το Γιώργο.

http://www.youtube.com/watch?v=t8WUV45DdU8


The Day Before You Came
I must have left my house at eight, because I always do.

My train, I'm certain, left the station just when it was due.

I must have read the morning paper going into town,

And having gotten through the editorial, no doubt I must have frowned.

I must have made my desk around a quarter after nine,

With letters to be read, and heaps of papers waiting to be signed.

I must have gone to lunch at half past twelve or so;

The usual place, the usual bunch,

And still on top of this I'm pretty sure it must have rained,

The day before you came.

I must have lit my seventh cigarette at half past two,

And at the time I never even noticed I was blue.

I must have kept on dragging through the business of the day,

And without really noticing, I must have shut a part of me away.

At five I must have left; there's no exception to the rule,

A matter of routine, I've done it ever since I finished school.

The tube back home again,

Undoubtedly I must have read the evening paper then.

Oh yes, I'm sure my life was well within its usual frame,

The day before you came.

Must have opened my front door at eight o'clock or so,

And stopped along the way to buy some Chinese food to go.

I'm sure I had my dinner watching something on T.V.

There cannot be a sitcom or a game show that I've never seen.

I must have gone to bed around a quarter after ten;

I sleep so much these days,

I need to be in bed by then,

Or maybe I read a while,

The latest one by Declan Gunn or something in that style.

It's funny, but I had no sense of living without aim,

The day before you came.

And turning out the light,

I must have yawned and dreamt my way through yet another night,

And rattling on the roof I maybe heard the sound of rain,

"I love the rain."

The day before you came.

Σεπτέμβριος,φθινόπωρο, χειμώνας...

1η Σεπτέμβρη κι ο ουρανός έριξε μια μπόρα, έτσι για να μας θυμίσει πως σε λίγο θα ψαχουλεύουμε τις ντουλάπες να βρούμε ζακετάκια, λεπτά μακριμάνικα μπλουζάκια και θα διανύσουμε πάλι την πιο άχαρη στυλιστικά εποχή όπου ο καθένας φοράει ότι θέλει... Πέδιλο - Πέδιλο&Κάλτσα (χριστέ μου!) μπότα με ξεκάλτσωτο πόδι, αμάνικο ντιζαινάτο γιατί το πήρε απ' τις εκπτώσεις τσάμπα, πουλόβερ γιατί το ζήλεψε στις βιτρίνες με τις νέες κολεξιόν, ...όλα παίζουν!

Μέσα στο κλίμα του ότι όλα είναι επίκαιρα και σχετικά γίνονται και οι αχταρμάδες σκέψεων...

Θα γραφτώ στο γυμναστήριο ώστε του χρόνου να έχω 6pack σώμα, θα γραφτώ σε μεταπτυχιακό τμήμα στην Καλών Τεχνών να εξασκήσω επιτέλους το χέρι κάπως αλλιώς εκτός από sms και πληκτρολόγιο, θα κάνω οικονομία σε χαζά έξοδα, θα κλείσω από τώρα εισητήρια σε τρελλές τιμές για τα Χριστούγεννα κλπ...

Πάντα νιώθεις πώς έχεις στο χέρι σου τη δύναμη να τα κάνεις όλα τώρα! Ο Σεπτέμβρης για ένα μαγικό λόγο σε ανασυγκροτεί!

Σου δίνει έναυσμα να βουτήξεις στα βαθιά των επιθυμιών σου και να θέσεις αφετηρίες!

Είναι η εποχή εξάλλου που το κλασσικό πράσινο φύλλο αλλάζει πολλές αποχρώσεις μέχρι να έρθει ο χειμώνας να το κάψει και να πέσει...

Αυτή η μετάλλαξη, το κουκούλι της αλλαγής, οι αλλαγές στην ώρα, οι σταγόνες που θα φέρουν το χιόνι, η αλλαγή θερμοκρασίας είναι το τέλειο κοστούμι για να το φορέσουμε να επισκευθούμε τις επιθυμίες μας...

Κι εδώ παραθέτω απόσπασμα ενός υπέροχου κειμένου από έναν υπέροχο άνθρωπο...

" Επιθυμία.

Δεν επιθυμώ το όλο, το σύνολο, αλλά μέσα σ’ ένα σύνολο.

Δεν επιθυμώ μόνο το ποτό, να πιω, αλλά που, σ’ ένα μπαρ, μ’ ένα φίλο, στο σαλόνι.

Δεν επιθυμώ μια γυναίκα - έναν άνδρα που βλέπω απέναντί μου.

Επιθυμώ ένα σύνολο, να βρίσκομαι μαζί της κάτω από τον ήλιο, να είμαστε ελεύθεροι και χωρίς άγχος, να φοράει μόνο ένα κολιέ.

Δεν επιθυμώ μόνο ένα φουστάνι. Επιθυμώ αυτό το φουστάνι που θα αναδεικνύει τη θηλυκότητα μου, που θα αρέσει στους φίλους μου, που θα είναι κατάλληλο για μια κοινωνική εκδήλωση.

Επιθυμία είναι επομένως η δημιουργία ενός όλου, συνόλου. Είναι μια σύνδεση πραγμάτων..."

Έτσι κι εγώ τώρα. Επιθυμώ να θέσω τις επιθυμίες μου στη διάθεση των φύλλων που θα κιτρινίσουν, να τις δω να μετουσιώνονται σε γεγονότα αργότερα και ας έχει έρθει ήδη ο χειμώνας τότε.