Γονείς καθίστε στα θρανία!

Πρόσκληση από μια γλυκειά, υπέροχη παιδαγωγό για συζήτηση - σεμινάριο με θέμα την εξελιγκτική πορεία του παιδιού 3-6 ετών.

Σ'ένα ημικύκλιο οι γονείς - μαθητές που προσπαθούσαμε να συζητήσουμε , να μάθουμε και να διαγνώσουμε όσα αφορούν τα παιδιά μας...

Στο τέλος , αφού έκλεισε ο υπολογιστής, έφυγαν οι υπόλοιποι ....μείναμε οι δυο μας!

Συζητήσαμε για τόσα πολλά, τόσα κοινά που μαγεύτηκα!

Θυμήθηκα τον δάσκαλο που μου είχε εμπνεύσει την αγάπη για τον σχολείο, τον " κύριο Νίκο " που την ώρα της μουσικής μας έλεγε να κάτσουμε πάνω στα θρανία και να τραγουδάμε όχι το "χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ " αλλά το "μία η άνοιξη , ένα το σύννεφο ..." παρέα με την κιθάρα του! Που μαζί του αγαπήσαμε το θέατρο ! Τα έργα που είχε διαλέξει ήταν και τα δύο του Τριβιζά που τότε ήταν λίγο "αιρετικός" ..."Ανέβα στη στέγη να φάμε το σύννεφο" και " Το όνειρο του Σκιάχτρου" ....(Με το σκιάχτρο που δεν τρόμαζε αλλά αγαπούσε τα πουλια και ήθελε να μάθει να πετάει όπως αυτά ! ) Μαγεία!

Θυμήθηκα την πρώτη μου δασκάλα την κυρία Χαρίκλεια που μου χάρισε κάποτε ένα βιβλίο με μια φωτογραφία της γιατί συγκινήθηκε από μια εκθεσή μου στην τρίτη δημοτικού...

Εκείνη την στιγμή που έβλεπα την Ναντίνα να βγάζουν σπίθες τα μάτια της μιλώντας για τα παιδιά, τις κινήσεις που έκανε με τα χέρια της όταν περιέγραφε τις γιορτές που διοργανώνει, έκανα από μέσα μου μια ευχή ελπίζοντας εκείνη την ώρα να πέφτει ένα αστέρι και να πραγματοποιηθεί ...."Μακάρι ο γιός μου να βρεί στο δρόμο του παιδαγωγούς - δασκάλους που να τον εμπνεύσουν και να συμπορευτούν μαζί του..."

Έχω τρομάξει λίγο με τις απίστευτες ιστορίες που ακούω για τους παιδικούς σταθμούς, όμως θα το αντιμετωπίσω!

Τα παιδιά δεν μπορείς εξάλλου να τα κλείσεις στην γυάλα, θα εκτεθούν μοιραία και σε κακούς δασκάλους και σε ανθρώπους και σε συνθήκες που δεν θες. Αυτο που θα προσπαθήσω να κάνω θα είναι να τον εμπνεύσω να βρεί τον εαυτό του ακόμα και μέσα σε μη-ιδανικές συνθήκες... Ο εαυτός του βέβαια σε καμία περίπτωση δεν είναι η προβολή του ιδανικού δικού μου εαυτού κάτι που τόσοι πολλοί γονείς προσπαθούν να κάνουν... (((Αλλο ένα θεμα που κουβεντάσαμε εκτεταμμένα χθες)))

Έτσι λοιπόν θα ξεκινήσουμε με τον μικρό μας τον αγώνα δρόμου προς την ανάβαση...

Η ανάβαση είναι κουραστική, έχει και παύσεις , έχει και αγχος, έχει και χρόνο αλλά θα τα ανέβουμε μαζί, μαμά&μπαμπάς - γιος , δάσκαλοι και είτε φτάσουμε στην κορυφή είτε απλά στην μέση σημασία θα έχει ότι οραματιστήκαμε το καλύτερο και προσπαθήσαμε να το κατακτήσουμε , σωστά Ναντινάκι ?