τηλέφωνο, κενό, σιωπή...

Ενα τηλεφώνημα από τον γλυκό μου Ιβαν, ένα τραγικό νέο, ένας θάνατος ενός 5χρονου κοριτσιού!
Πως να χειριστείς συναισθηματικά μια από τις δυσκολότερες εικόνες απο σκέφτηκες ποτέ?
Και πως γυρνάς το κουμπί και συνεχίζεις να δουλεύεις...?
Ναι, δεν τέλειωσε ο χρόνος για σένα όμως για κάποιους άλλους ανθρώπους ο χρόνος πάγωσε σ' εκείνα τα δευτερόλεπτα...
Μια ιστορία τόσο δραματική που δεν τολμάς ούτε να την εξιστορήσεις ...
Μια ιστορία που θες να ήταν απλά σκηνή ενός έργου που δεν θα επέλεγες να δεις ποτέ...
Μια φωνή που θέλει να βγει, να τραυματίσει τον φάρυγγα σου και να ουρλιάξει "γιατί?" ... κι ας γυρίσουν όλοι οι συναδελφοί σου να σε κοιτούν θεωρώντας πως : "πάει σου στριψε"....
Μια στιγμή που θες να μην ακους το πληκτρολόγιο αλλά να ήξερες ένα απλό μανιάτικο μοιρολόι να πεις για το κοριτσάκι αυτό...
Μια μέρα που θες να ξεχάσεις, ν' αρνηθείς ότι υπήρξε...

Η ζωή δεν έχει delete, η ζωή δεν αδειάζει τον κουβά της τακτικά σαν το pc μας... μένουν όλα εδω... γρατζουνάνε τα μάτια και τρίζουν τη νύχτα σαν τριζόνια ακριβώς πάνω στους λοβούς...


Καλό ταξίδι μικρό γλυκό κοριτσάκι ...
Τις νύχτες θα είσαι ένα ροζ αστεράκι στον ουρανό, το ξέρω! Θα σε βρω όσο ψηλά κι αν πας...