δελφινάκια & alzheimer...

3 μέρες να ξεμάθεις απ' το καθημερινό οκτάωρο (& κάτι) είναι πολύ!
Σχεδόν είναι διακοπές!
Διακοπές: βόλτες & ατέλειωτες ώρες με τον μικρό μας "τυφώνα"...
Αυτή τη φορά σειρά είχαν τα "δελφινάκια"!...
Κάθε Σαββατοκύριακο κάτι νέο επινοείται για να φάει κάτι, να πάμε κάπου κλπ...
Αυτή τη φορά το εγχείρημα ήταν να "θυμηθεί" την θάλασσα...
"Μπαμπά πάμε πάλι να κάνουμε δελφινάκια "...Και ώρες ατελειωτες να τους φωτογραφίζω αγκαλιά στην θάλασσα...
Βουτιές, κουβαδάκια, 3 αλλαξιές ρούχα μαζί, καφέδες και δελφινάκια...
Κι ένα μεγάλο Χ!
Εχω ξεχάσει!
Σας λέω αλήθεια!
Έχω ξεχάσει τα μπάνια στις μία ντάλα μεσημέρι, με λάδια πασαλειμένη, με σούπερ matching μαγιώ-παρεό-καπέλο-κολιέ , άπειρα περιοδικά και την πολυτέλεια να μείνεις ακίνητη για μισή ωρα τουλάχιστον ή και όσο θες...
Έχω ξεχάσει πως είναι να μένεις ως το βράδυ στη θάλασσα νηστικός και μετά φαγητό στις 9 το βράδυ κατευθείαν σε ταβερνάκι...
Έχω ξεχάσει το βλέμμα στην κυρία που φωνάζει να μην πάει ο μικρός βαθιά, να βγει έξω να μην κρυώσει, να μην τρώει το χώμα, να πιάσει το φτυαράκι να μην το πάρει η θάλασσα, να του φέρει χυμό μηπως διψάει, να έρθει να του βάλει κρέμα στους ώμους, να φορέσει το καπέλο του...
Τα έχω ξεχάσει όλα και δεν υπάρχει το πριν!
Μονάχα το μετά και τα "δελφινάκια"...

ΥΓ.Γυρνώντας στο σπίτι, ήθελε να κάτσω στο πίσω κάθισμα... Λεπτά μετά γύρισε και μου είπε: "Θα είμαστε για πάντα μαζί μαμά" ... Πως να μην ξεχάσεις?