Μ' αρέσει να είμαι μαμά απλά επειδή...

Και ξαφνικά γέμισε ο κοσμος με μαμάδες που γράφουν πόσο πολύ τους αρέσει που είναι μαμάδες... http://herbadmother.com/2009/03/world-according-to-mom/ και http://delicious.com/80clicks και σκέφτομαι πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις όλες τις μαμάδες που ζουν στα πιο δύσκολα και φτωχά μέρη του κόσμου, που δεν τρώνε για να δώσουν το κομμάτι φαγητού στα μικρά τους, που θηλάζουν μέχρι και 2 χρόνια για να έχει το παιδι τους τουλάχιστον γάλα, που κρύβονται σε ερειπωμένα σπίτια γιατί απέξω περνάει στρατός... Ξέρω, γίνομαι λίγο μελό... όμως πάντα θυμάμαι τις ιστορίες της γιαγιάς μου που έχει περάσει πόλεμο και ξέρω πόσο δύσκολα άντεξε ο μπαμπάς μου τα χρόνια εκείνα...
Εγώ πάλι, είμαι μια σύγχρονη μαμά που ΝΑΙ, λατρεύω να είμαι μαμά του γιού μου, λατρεύω το μικρό χεράκι του να μου χαιδεύει τα μαλλιά και να μου λέει ότι είμαι όμορφη, λατρεύω να διαβάζουμε παραμύθια ξαπλωμένοι στο κρεββάτι πριν κοιμηθεί (ακόμα κι αν καμιά φορά έχω εξαντλήσει όλη τη βιβλιοθήκη και πάλι δεν κοιμάται...) , λατρεύω να φτιάχνουμε δάση και σπίτια με την σαπουνάδα του μπάνιου (μην ρωτάτε πως, ειναι δικό μας μυστικό), λατρεύω να κάνουμε "πριγκηπάκια" (αυτό κι αν είναι επτασφράγιστο μυστικό), λατρεύω να μου λέει "θά μαστε για πάντα μαζί".... και τόσα άλλα που ξεπερνάνε κατά πολύ τα 5 ...
Θέλω απλά να πω πως αξίζει καθημερινά ένα λεπτό από τον χρόνο όλων των σημερινών πολυάσχολων μαμάδων ( συμπεριλαμβανομένου του εαυτού μου βέβαια !) έτσι απλά για να σκεφτούμε πως υπάρχουν και πιο μεγάλες θυσίες που έχουν γίνει από τις απανταχού μαμάδες της ανθρωπότητας ανά τους αιώνες από την ελαχιστοποίηση του δικού μας ελευθερου χρόνου για το οποίο συνήθως γκρινιάζουμε ...
Είμαστε τόσο τυχερές που μπορούμε να τους προσφέρουμε αυτό το απλό, το αυτονόητο...
Την αγάπη μας μαζί με φαγητό, στέγη και καθαρά ρούχα...
Μην ανησυχείτε θα επανέλθω σε άλλα λιγότερο μελό... Διανύω περίοδο Χριστουγεννιάτικου πνεύματος μάλλον...

Βροχή, νερό και αέρας!

Σήμερα βρέχει!

Μάλλον, όχι απλά βρέχει... αλλά έχουν ανοίξει οι ουρανοί!

Αυτό το αμήχανο άδειασμα των σύννεφων που έρχεται να ξεπλύνει, να μοσχοβολήσει, ν' ανθίσει τη γη και από την άλλη να τρομάξει, να πλημυρίσει, να δυσκολέψει τα πάντα.

Και από τη μια θες να βγεις χωρίς ομπρέλλα να τραγουδήσεις "Ι'm singing in the rain" με όλα τα παρελκόμενα και από την άλλη δεν θες να κουνηθείς, θες να χουχουλιάσεις ζεστά στον καναπέ σου με ζεστή σοκολάτα και περιοδικά...

Πάντα είχα αυτή τη "δίπολη" άποψη για τη βροχή. Ποτέ δεν με απωθούσε η εικόνα αλλά και ποτέ δεν ήταν το καλύτερό μου... Κάτι σαν το σπανακόρυζο δηλαδή!

Ξερεις ότι είναι καλό για την υγεία, το τρως, δεν είναι χάλια αλλά δεν μπορείς να το φας κάθε μέρα... κουράζει!

Βρέχει, βρέχει.... βρέχει ....

και μετά ήρθε η απογοήτευση...

Κάποιες φορές, έτσι μ'έναν μαγικό τρόπο έρχεται μια νεράιδα όχι να σου δώσει αστρόσκονη και μαγικά αστεράκια αλλά μια σφαλιάρα ξεγυρισμένη!
Τελευταία ... μια τέτοια σφαλιάρα την έφαγα κι εγώ... απ' αυτές που τις τρως και μετά σχηματίζονται τα δάχτυλα κατακόκκινα στο μάγουλο...
Και τότε θυμήθηκα την ετοιμολογία της λέξης "απογοητευση" ... που είναι αυτό που χάνει - που δεν έχει πια την γοητεία του... ποσο μαγική είναι η γλώσσα και πόσο ωραία αποκαλύπτει τα συναισθήματα... πόσο ξεκάθαρες οι λέξεις ...πόσο μαγικές ! Και πόσο πολύ έχασαν τη γοητεία τους μια σειρά από πράγματα και σκέψεις και πρόσωπα Θεέ μου...!

Το πριν και το μετα...

Φοβερές έννοιες .
Αλλαγες.
Το παιδι.
Εμεις.
Χώρεσέ τα όλα σε έναν κουβά ψυχής.
Πως?
Πάτησέ τα.
Κι αν δεν χωράνε?
Βάλε τα στο μίξερ.
Να λιώσουν, να γίνουν ένα.
Σαν ζύμη για κουλουράκια.
Κι ένα ένα κουλουράκι πλάσε το.
Δώσε του σχήμα.
Δώσε του μέγεθος.
Μένει μόνο ο φούρνος.
Κι όπως «τρέχει ο χρόνος», όπως σε προσπερνάει η μέρα έξω απ’ τα παράθυρο βλέπεις τον ήλιο.
Διακοπή.
Μένεις ένα δευτερόλεπτο.
Ακόμα μ’ αρέσει να κοιτάζω τον ήλιο και να με στραβώνει.
Από μικρή μου άρεσε.
Και θες να κάνεις μια ακόμα διακοπή.
Βρίσκεις μια μουσική να σε συνοδεύει.
Βάζεις ακουστικά και μαζί με το συνηθισμένο σε «χορεύουν» 5 νότες.
Έτσι, για να θυμηθείς πως ήταν όταν σαν έφηβος φορούσες το walkman τότε και άκουγες κασέτες.
Τώρα.
Αύριο.
Πρέπει να μαγειρέψω.
Να δω τους λογαριασμούς.
Να σκεφτώ τι ρούχα να φορέσει το παιδί.
Πάντα υπάρχει η τρύπα του ήλιου.
Πάντα υπάρχει η μουσική.
Το πριν και το μετά.
Το ίσως το μπορεί.
Το πώς και το γιατί.
Και από το πρωί ακούω το ίδιο τραγούδι και το αφιερώνω στους 2 άντρες που αγαπώ κι έχουν το ίδιο επίθετο κι έχουν έρθει να αλλάξουν τη ζωή μου....
Στον Ιβάν και το Γιώργο.

http://www.youtube.com/watch?v=t8WUV45DdU8


The Day Before You Came
I must have left my house at eight, because I always do.

My train, I'm certain, left the station just when it was due.

I must have read the morning paper going into town,

And having gotten through the editorial, no doubt I must have frowned.

I must have made my desk around a quarter after nine,

With letters to be read, and heaps of papers waiting to be signed.

I must have gone to lunch at half past twelve or so;

The usual place, the usual bunch,

And still on top of this I'm pretty sure it must have rained,

The day before you came.

I must have lit my seventh cigarette at half past two,

And at the time I never even noticed I was blue.

I must have kept on dragging through the business of the day,

And without really noticing, I must have shut a part of me away.

At five I must have left; there's no exception to the rule,

A matter of routine, I've done it ever since I finished school.

The tube back home again,

Undoubtedly I must have read the evening paper then.

Oh yes, I'm sure my life was well within its usual frame,

The day before you came.

Must have opened my front door at eight o'clock or so,

And stopped along the way to buy some Chinese food to go.

I'm sure I had my dinner watching something on T.V.

There cannot be a sitcom or a game show that I've never seen.

I must have gone to bed around a quarter after ten;

I sleep so much these days,

I need to be in bed by then,

Or maybe I read a while,

The latest one by Declan Gunn or something in that style.

It's funny, but I had no sense of living without aim,

The day before you came.

And turning out the light,

I must have yawned and dreamt my way through yet another night,

And rattling on the roof I maybe heard the sound of rain,

"I love the rain."

The day before you came.

Σεπτέμβριος,φθινόπωρο, χειμώνας...

1η Σεπτέμβρη κι ο ουρανός έριξε μια μπόρα, έτσι για να μας θυμίσει πως σε λίγο θα ψαχουλεύουμε τις ντουλάπες να βρούμε ζακετάκια, λεπτά μακριμάνικα μπλουζάκια και θα διανύσουμε πάλι την πιο άχαρη στυλιστικά εποχή όπου ο καθένας φοράει ότι θέλει... Πέδιλο - Πέδιλο&Κάλτσα (χριστέ μου!) μπότα με ξεκάλτσωτο πόδι, αμάνικο ντιζαινάτο γιατί το πήρε απ' τις εκπτώσεις τσάμπα, πουλόβερ γιατί το ζήλεψε στις βιτρίνες με τις νέες κολεξιόν, ...όλα παίζουν!

Μέσα στο κλίμα του ότι όλα είναι επίκαιρα και σχετικά γίνονται και οι αχταρμάδες σκέψεων...

Θα γραφτώ στο γυμναστήριο ώστε του χρόνου να έχω 6pack σώμα, θα γραφτώ σε μεταπτυχιακό τμήμα στην Καλών Τεχνών να εξασκήσω επιτέλους το χέρι κάπως αλλιώς εκτός από sms και πληκτρολόγιο, θα κάνω οικονομία σε χαζά έξοδα, θα κλείσω από τώρα εισητήρια σε τρελλές τιμές για τα Χριστούγεννα κλπ...

Πάντα νιώθεις πώς έχεις στο χέρι σου τη δύναμη να τα κάνεις όλα τώρα! Ο Σεπτέμβρης για ένα μαγικό λόγο σε ανασυγκροτεί!

Σου δίνει έναυσμα να βουτήξεις στα βαθιά των επιθυμιών σου και να θέσεις αφετηρίες!

Είναι η εποχή εξάλλου που το κλασσικό πράσινο φύλλο αλλάζει πολλές αποχρώσεις μέχρι να έρθει ο χειμώνας να το κάψει και να πέσει...

Αυτή η μετάλλαξη, το κουκούλι της αλλαγής, οι αλλαγές στην ώρα, οι σταγόνες που θα φέρουν το χιόνι, η αλλαγή θερμοκρασίας είναι το τέλειο κοστούμι για να το φορέσουμε να επισκευθούμε τις επιθυμίες μας...

Κι εδώ παραθέτω απόσπασμα ενός υπέροχου κειμένου από έναν υπέροχο άνθρωπο...

" Επιθυμία.

Δεν επιθυμώ το όλο, το σύνολο, αλλά μέσα σ’ ένα σύνολο.

Δεν επιθυμώ μόνο το ποτό, να πιω, αλλά που, σ’ ένα μπαρ, μ’ ένα φίλο, στο σαλόνι.

Δεν επιθυμώ μια γυναίκα - έναν άνδρα που βλέπω απέναντί μου.

Επιθυμώ ένα σύνολο, να βρίσκομαι μαζί της κάτω από τον ήλιο, να είμαστε ελεύθεροι και χωρίς άγχος, να φοράει μόνο ένα κολιέ.

Δεν επιθυμώ μόνο ένα φουστάνι. Επιθυμώ αυτό το φουστάνι που θα αναδεικνύει τη θηλυκότητα μου, που θα αρέσει στους φίλους μου, που θα είναι κατάλληλο για μια κοινωνική εκδήλωση.

Επιθυμία είναι επομένως η δημιουργία ενός όλου, συνόλου. Είναι μια σύνδεση πραγμάτων..."

Έτσι κι εγώ τώρα. Επιθυμώ να θέσω τις επιθυμίες μου στη διάθεση των φύλλων που θα κιτρινίσουν, να τις δω να μετουσιώνονται σε γεγονότα αργότερα και ας έχει έρθει ήδη ο χειμώνας τότε.

Αισθάνομαι τυχερός!

Μηχανές αναζητήσεων στο internet - Ξερουμε όλοι τον δαίδαλο των πληροφοριών που πληκτρολογείς mickey mouse και μπορεί να βγει η playmate topless με string με τον mickey ...

Kαι ξαφνικά βλέπεις το κουμπί "Αισθάνομαι τυχερός" στο google ...

Aλιμονό σου αν το πατήσεις!

Η τυχη που "αισθανόσουν" θα γίνει έκπληξη, απορία, θα χάσεις εγγυημένα ένα τέταρτο τουλάχιστον διαβάζοντας άσχετα πράγματα με το θέμα σου και επιπλέον μπορεί να μπεις στην διαδικασία να το πατάς ξανά και ξανά χάνοντας ακόμα περισσότερο χρόνο.

Ας έγραφαν τουλάχιστον "Αισθάνομαι οτι έχω χρόνο ελεύθερο για σκότωμα και βαριέμαι αφόρητα!"...

Φίλοι & ωκεανοί

Έχουμε φίλους που βλέπουμε καθημερινά, άλλους που τους βλέπουμε "τακτικά" και άλλους που βλέπουμε ελάχιστα... Υπάρχουν διαμερίσματα για όλους στην καρδιά και τους κερνάμε τακτικά "σφηνάκια αγάπης"

... Υπάρχουν όμως και οι άλλοι, αυτοί που είναι φίλοι καρδιάς, φίλοι που λατρεύεις αλλά σε χωρίζουν τα μίλια και οι ωκεανοί ανάμεσα!

Τέτοιοι είναι για εμάς η Μόνικα με τον Βασίλη, ο Νίκος και η Εύα, το Μαράκι μου -που δεν έχω δεί ακόμα τον δεύτερο γιο της από κοντά-...ο Νικόλας, ο Κωστής και η Όλγα...

Πριν φύγουμε για διακοπές πέρασα ίσως το καλύτερο βράδυ- girl's night-out εδώ και πολύ πολύ καιρό! Πως να χωρέσεις όσα πέρασες, όσα θες να πεις, όσα ξέχασες, όσα θυμάσαι, όσα φαντάζεσαι, όσα φοβάσαι μέσα σε μια νύχτα?
Κι όμως!...Τα πατήσαμε σαν σταφύλια και χωρέσαμε πολλά, ξεκαρδιστήκαμε ως τα ξημερώματα με ερωτήσεις - απαντήσεις - χαζομάρες και σοβαρά πράγματα...

Την Παρασκευή, λίγο πριν φύγει όλη η οικογένεια, πέρασε ο Βασίλης απ' το σπίτι για λίγο...
Μέσα σε μία ώρα το πολύ είχαμε βάλει ιδέες, προβληματισμούς, σχέδια, αλλαγές-- όλα!

Έφυγε σαν αστραπή με μια σφιχτή μεγάλη αγκαλιά και μείναμε να μονολογούμε πόσο πολύ μας λείπουν, πόσο πολύ ταιριάζουμε, πόσο θα θέλαμε να είχε ανακαλυφθεί ο "διακτινισμός"!!!

Καμιά φορά λοιπόν η φιλία δεν είναι θέμα ποσότητας - είναι μόνο ποιότητας!

Καλή Χρονιά!

3 εβδομάδες αντηλιακή κρέμα & σαγιονάρες. Ρούχα στην βαλίτσα, ξεχάσαμε τα αντικουνουπικά spray -αλλά δεν πειράζει-, καρπούζι, μεσημεριανή σιέστα, κουβαδάκια, παγωτά, μαλλί αφάνα απ' τη θάλασσα, τζιζίκια, χωριάτικη με φέτα, ντάκιουρι φράουλα, φωτογραφίες---

Χόρτασα αγκαλιές τους δύο άντρες μου, μίλησα με τις γιαγιάδες μου και τον παππού - που έχει γεράσει ανυσηχητικά- είπα και πάλι πως η καλύτερη θάλασσα είναι στην Φοινικούντα, βόλταρα χωρίς ρολόγια, ήμουν και πάλι σε διακοπές!

ΔΙΑΚΟΠΕΣ - Παύση δηλαδή από την ρουτίνα- την επανάληψη -

Σαν να μπαίνεις ξαφνικά σ΄ενα παράλληλο συμπαν για το οποίο κανείς δεν έχει τύψεις που τρύπωσε εκεί, σαν να κλέβεις γλυκό απ' το βάζο αλλά να το ξέρει η μαμά σου και να μην σε μαλώνει, σαν να γιορτάζεις απλά την ύπαρξή σου χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς "είναι αργά", "είναι νωρίς"... Κατι σαν αυτο που όλοι έχουν περιγράψει ως "αν κερδιζα το λόττο ..."

Κι έρχεται αυτη η μελαγχολική Κυριακή λίγο πριν την Δευτερα που θα σηματοδοτήσει έναν ολοκληρο χρόνο... Και πάντα έχω την ίδια απορία ..Γιατί ο χρόνος ξεκινά τον Ιανουάριο και όχι τον Σεπτεμβρη? Απο μικρή πάντα "νέα χρονιά" ήταν για όλους ο Σεπτέμβρης, αργότερα στις σπουδές κλπ το ίδιο...στις δουλειές το ίδιο, στις δίαιτες, στα γυμναστήρια το ίδιο...Ακόμα και οι κυβερνήσεις στην ΔΕΘ τον Σεπτέμβρη κανουν τις δηλώσεις του χρόνου...

Καλή χρονιά λοιπόν να έχουμε!!!

To μωρό που γίνεται αγοράκι...

Και ποιά είναι η ηλικία αυτή που το "μωράκι" σου, το "πριγκηπάκι" σου γίνεται "αγοράκι"?

Ποιές είναι αυτές οι στιγμές που σου χτυπούν μια τεράστια καμπάνα μέσα στο κεφάλι?

Σίγουρα πάντως μια τέτοια καμπάνα χτυπησε για μας σήμερα το πρωι...

Στις 10 θα πηγαίναμε τον μικρό μας ήρωα για πρώτη του φορά στον παιδικό σταθμό!

Τον είχαμε προετοιμάσει πολύ...

Διάλεξαμε προσεκτικά τα αγαπημένα του ρούχα, έβαλε μια μικρή τσαντούλα στους ώμους του και κρατώντας τα χεράκια δεξιά και αριστερά η μαμά και ο μπαμπάς ... περπατήσαμε για το μεγάλο κατώφλι!

Και ξαφνικά ... θαύμα! Μπλέχτηκε με τα υπόλοιπα παιδάκια, έπαιζε και εμεις αναρωτιόμασταν ..."μα τόσο απλό ήταν?" Ειχαμε προετοιμαστεί ψυχολογικά για δράματα και μελό καταστάσεις, είχαμε σκεφτεί την σωστή δικαιολογία, είχαμε βρεί όλα τα πιθανά τρικ που θα χρησιμοποιούσαμε αλλά αυτός τελικά μπήκε στην αρένα... και νίκησε αμέσως!

Έχουμε βέβαια προετοιμαστεί για "πισωγυρίσματα" όπως μας είπε η δασκάλα ... αλλά αυτή η μικρής διάρκειας ανεξαρτησία του Γιωργου μας ( για 90 λεπτά την ημέρα ) μας έφερε απίστευτη συγκίνηση..." Το αγοράκι μας!" μονολογούσαμε βγαίνοντας από το σχολείο και αφήνοντάς τον εκεί ...

Τηλεφωνιόμασταν μετά ανά δεκάλεπτο μηπως και πήρε ο διευθυντής να μας πει ..."Ελάτε να τον πάρετε, σας ζητάει απελπισμένα..." αλλά τίποτα~ Τα είχε καταφέρει!

Ενα μωράκι που γίνεται αγοράκι-παιδάκι και που για εμάς θα είναι μάλλον πάντα μωράκι...

"Το μωράκι μας" !

Μπογαλάκια, κούτες & νέα δεδομένα!

Είναι οριστικό!

Μετά από 5 σχεδόν χρόνια στο σπίτι της θάλασσας, μαζεύουμε τα περισσότερα και επιστέφουμε στην πόλη!

Μετακόμιση: Mία μετακίνηση, μια αλλαγή θέσης!

Αλλάζουμε το στίγμα μας στο GPS και ξεκινάμε θέτοντας άλλο σημείο μηδέν στις συντεταγμένες μας...

Το Σαββατοκύριακο που έρχεται θα δούμε τα ρούχα μας να μπαίνουν σε φορτηγό, τα σκεύη, τα σεντόνια και θα πάνε στο νέο σπίτι, στη νέα διεύθυνση ...

Θα σταθώ για λίγο και θα σκέφτομαι σίγουρα : "Και τώρα που να τα βάλω? Μέχρι χθες ήξερα ακριβώς σε ποιό συρτάρι είναι οι κάλτσες, σε ποιό είναι οι πετσέτες... Από αύριο που θα είναι άραγε?" Μεγάλα διλήμματα θα μου πείς αντιμετωπίζεις ... Κι όμως!

Αυτή η μαζική "αλλαγή θέσης" στα πάντα θα είναι ένα εγχώριο jet lag διαρκείας νομίζω...

Σε όλο αυτό, να προσθέσουμε την αναπόφευκτη αντίδραση ενός μικρού υπέροχου γιού μόλις 32 μηνών που το μόνο σπίτι που ξέρει είναι το σπίτι του που ξαφνικά πρέπει να γίνει το πρώην σπίτι του!

...Oh my God!

Γονείς καθίστε στα θρανία!

Πρόσκληση από μια γλυκειά, υπέροχη παιδαγωγό για συζήτηση - σεμινάριο με θέμα την εξελιγκτική πορεία του παιδιού 3-6 ετών.

Σ'ένα ημικύκλιο οι γονείς - μαθητές που προσπαθούσαμε να συζητήσουμε , να μάθουμε και να διαγνώσουμε όσα αφορούν τα παιδιά μας...

Στο τέλος , αφού έκλεισε ο υπολογιστής, έφυγαν οι υπόλοιποι ....μείναμε οι δυο μας!

Συζητήσαμε για τόσα πολλά, τόσα κοινά που μαγεύτηκα!

Θυμήθηκα τον δάσκαλο που μου είχε εμπνεύσει την αγάπη για τον σχολείο, τον " κύριο Νίκο " που την ώρα της μουσικής μας έλεγε να κάτσουμε πάνω στα θρανία και να τραγουδάμε όχι το "χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ " αλλά το "μία η άνοιξη , ένα το σύννεφο ..." παρέα με την κιθάρα του! Που μαζί του αγαπήσαμε το θέατρο ! Τα έργα που είχε διαλέξει ήταν και τα δύο του Τριβιζά που τότε ήταν λίγο "αιρετικός" ..."Ανέβα στη στέγη να φάμε το σύννεφο" και " Το όνειρο του Σκιάχτρου" ....(Με το σκιάχτρο που δεν τρόμαζε αλλά αγαπούσε τα πουλια και ήθελε να μάθει να πετάει όπως αυτά ! ) Μαγεία!

Θυμήθηκα την πρώτη μου δασκάλα την κυρία Χαρίκλεια που μου χάρισε κάποτε ένα βιβλίο με μια φωτογραφία της γιατί συγκινήθηκε από μια εκθεσή μου στην τρίτη δημοτικού...

Εκείνη την στιγμή που έβλεπα την Ναντίνα να βγάζουν σπίθες τα μάτια της μιλώντας για τα παιδιά, τις κινήσεις που έκανε με τα χέρια της όταν περιέγραφε τις γιορτές που διοργανώνει, έκανα από μέσα μου μια ευχή ελπίζοντας εκείνη την ώρα να πέφτει ένα αστέρι και να πραγματοποιηθεί ...."Μακάρι ο γιός μου να βρεί στο δρόμο του παιδαγωγούς - δασκάλους που να τον εμπνεύσουν και να συμπορευτούν μαζί του..."

Έχω τρομάξει λίγο με τις απίστευτες ιστορίες που ακούω για τους παιδικούς σταθμούς, όμως θα το αντιμετωπίσω!

Τα παιδιά δεν μπορείς εξάλλου να τα κλείσεις στην γυάλα, θα εκτεθούν μοιραία και σε κακούς δασκάλους και σε ανθρώπους και σε συνθήκες που δεν θες. Αυτο που θα προσπαθήσω να κάνω θα είναι να τον εμπνεύσω να βρεί τον εαυτό του ακόμα και μέσα σε μη-ιδανικές συνθήκες... Ο εαυτός του βέβαια σε καμία περίπτωση δεν είναι η προβολή του ιδανικού δικού μου εαυτού κάτι που τόσοι πολλοί γονείς προσπαθούν να κάνουν... (((Αλλο ένα θεμα που κουβεντάσαμε εκτεταμμένα χθες)))

Έτσι λοιπόν θα ξεκινήσουμε με τον μικρό μας τον αγώνα δρόμου προς την ανάβαση...

Η ανάβαση είναι κουραστική, έχει και παύσεις , έχει και αγχος, έχει και χρόνο αλλά θα τα ανέβουμε μαζί, μαμά&μπαμπάς - γιος , δάσκαλοι και είτε φτάσουμε στην κορυφή είτε απλά στην μέση σημασία θα έχει ότι οραματιστήκαμε το καλύτερο και προσπαθήσαμε να το κατακτήσουμε , σωστά Ναντινάκι ?

Χαμόγελο καλημέρα σας!

Κάθε πρωί, γωνία Αναστάσεως & Μεσογείων.

Εκεί.

Σε αυτό το φανάρι που διαρκεί αιώνες!

Εχω δεί ανθρώπους που "πλένουν τζάμια" βουτώντας ξανά και ξανά σ' αυτά τα σκούρα νερά...

Σου χτυπάνε το τζάμι <σαν τα σπουργίτια> σου πλένουν τα τζαμάκια από τα φώτα <σαν μια καινοτομία> , σε παρακαλάνε για λίγα ψιλά.

Άλλες φορές πάλι πουλάνε καθετί χρήσιμο - άχρηστο που μπορείς να σκεφτείς... Πολυκατσαβίδια, αφρικάνικα αγαλματίδια, φορτιστές, ανεμιστήρες μέχρι και πιστολάκι για σαπουνόφουσκες..

Εσύ άλλες φορές δίνεις κάτι, άλλες χαμογελάς και λες όχι ...όχι, άλλες τους διώχνεις με φωνές, άλλες ανοίγεις τους υαλοκαθαριστήρες...

Και πάντα περνούν σκέψεις "....Μήπως πραγματικά έχει 8 παιδιά και το ένα με σοβαρό πρόβλημα καρδιάς κι εγώ συμβάλλω στο να μην γιατρευτεί? Μήπως βαριέται να δουλεύει και βρηκε την εύκολη λύση? Μήπως κάπου τον παρακολουθούν αυτοί που τον εκμεταλεύονται?...και άλλα πολλά "μήπως" στοιβαγμένα ανάμεσα στα κέρματα που μπαίνουν αυθόρμητα στο τασάκι της κονσόλας..."

Όλα μπορώ να τα σκεφτώ και ίσως και να τα δεχτώ ...

Όμως αρνούμαι να βρώ ελαφρυντικό για οτιδήπωτε έχει να κάνει με μικρά παιδιά ..! Τέλος!

Τα τελευταία πρωινά πετυχαίνω μια νέα μητέρα, βρώμικη και κουρασμένη μ'ένα μικρό κοριτσάκι στα χέρια ακόμα περισσότερο βρώμικο και κουρασμένο... Χτυπάει τα τζάμια και ζητάει λεφτά...

Κάθε φορά που πετυχαίνω παιδιά παίρνω τηλέφωνο στο Χαμόγελο του Παιδιού (1056).

Τους λες που βρίσκονται και εκεινοι ενεργούν. Όσες φορές χρειαστεί.

Στέλνουν ένα περιπολικό και τους διώχνουν.

Ετσι απλά.

Κάποια στιγμή φεύγουν απ' το μερος γιατί ξέρουν οτι έρχεται η αστυνομία.

Αν λοιπόν το έκαναν όλοι όσοι έβλεπαν μικρά παιδιά είτε με γονείς είτε μονα τους στα φανάρια ... ίσως να λιγόστευαν αυτά τα μικρά ποτάμια από αθώα πλασματάκια , συχνά χωρίς καν παπούτσια, χωρίς καλή διατροφή, χωρίς καπέλο, χωρίς αντηλιακή, χωρίς nintendo, χωρίς να ξερουν την "dora the explorer" ,... μα κυρίως χωρίς χάδια , αγκαλιές , παιχνίδι και ξεγνοιασιά...

Το βράδυ θα παρακολουθήσω ένα σεμινάριο εξελιξης των παιδιών ηλικίας 3-6 ...

Θα γυρίσω στο σπίτι, θα σκεπάσω τον γιο μου που θα είναι σε καθαρά σεντόνια και θα τον φιλήσω...

Το επόμενο πρωί άραγε θα ξαναδώ το κοριτσάκι στο φανάρι το ίδιο?

Μιλάμε με σιωπές, ... και χρωματιστές καρδούλες!

Φίλος.

Ποιός είναι ο ορισμός της λέξης?

"Friendship is co-operative and supportive behavior between two or more people. In this sense, the term connotes a relationship which involves mutual knowledge, esteem, and affection and respect along with a degree of rendering service to friends in times of need or crisis. Friends will welcome each other's company and exhibit loyalty towards each other, often to the point of altruism. Their tastes will usually be similar and may converge, and they will share enjoyable activities. They will also engage in mutually helping behavior, such as exchange of advice and the sharing of hardship. A friend is someone who may often demonstrate reciprocating and reflective behaviors. Yet for many, friendship is nothing more than the trust that someone or something will not harm them. *** From Wikipedia, the free encyclopedia "

ή μήπως είναι απλά αυτή η ερώτηση στα παιδικά μας χρόνια "Θες να γίνουμε φιλοι?" και μετά ένα απλό "Ναι" και από τότε μαζί στο θρανίο, στο διάλειμμα, στο σχολικό, στα γενέθλια... Σαν μια μυστική συνομωσία "Εμεις και οι άλλοι"....

Πάντα είχα λίγους αλλά σταθερούς φίλους.

Αναφορές για μένα.

Με λέξεις- κωδικούς, κοιτάγματα-συνομιλία και μερικά γράμματα ανάμεσα...

Χωρίς αυτές τις αναφορές δεν μπορώ.Μένω μόνη.

Κι ας μην τους βλέπω πολύ.

Είναι εκεί.

Κι ας δεν θυμάμαι απέξω την διευθυνσή τους.

Είναι πάντα εκεί.

Κι εγώ επίσης.

Φτιάχνω μικρές προτάσεις όταν μιλάω γι' αυτούς.

Δεν χρειάζονται εξάλλου πολλά λόγια...

Δεν θέλω αποδείξεις, δεν θέλουν ανταλλάγματα.

Τους αγαπώ ατέλειωτα!

Τελευταία, η πιο γλυκιά μου φίλη έγραψε κάπου πως είμαι η πιο γλυκειά της φίλη...

Έλιωσα.

Αμέσως μετά διάβαζα σκέψεις της που ακόμα δεν μου τις έχει πει και είναι ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ!

Είναι μοναδικές σαν την ίδια!

Μέσα στο κείμενο αυτό έλεγε και για δραστικές πιθανά αλλαγές στη ζωή της που ακόμα δεν τις έχουμε συζητήσει ...

Μια μίζερη αντιμετώπιση θα ήταν να της θυμώσω "για τον χρόνο που δεν περνάμε μαζί, κι ότι δεν τα ήξερα όλα αυτα , και μ' έχει ξεκόψει από την καρδιά της".... όμως ΟΧΙ ένιωσα το εντελώς αντίθετο ...

Ότι είμαι περήφανη γι' αυτήν που σκέφτεται μ' αυτόν τον μοναδικό τρόπο και ότι ...."ότι μα ό,τι και αν γίνει" θα είναι ΠΑΝΤΑ η πιο γλυκιά μου φίλη.... Η πιο όμορφη, υπέροχη, μοναδική, γλυκεια, απίστευτη, έξυπνη, σκεπτόμενη, δημιουργική, ταλαντούχα, ευαίσθητη φίλη της Γης- του Γαλαξία - του Σύμπαντος !

ρόδα, τσάντα και κοπάνα!

Θέλω να κάνω κοπάνα, μπορώ επιτέλους?

Να πάω σε μια απ' αυτές τις καφετέριες που είναι γεμάτες κόσμο όταν όλοι οι υπόλοιποι νομίζουμε ότι το φυσιολογικό είναι να δουλεύουμε...

Καφές***!

"Ο καφές είναι ένα παγκόσμια διαδεδομένο ρόφημα, το οποίο κατασκευάζεται από τα καβουρδισμένα και αλεσμένα σπέρματα της καφέας ή καφεόδεντρου. Ο καφές έχει αναζωογονητική δράση, η οποία οφείλεται στο βασικό του συστατικό, την καφεϊνη, ένα αλκαλοειδές συστατικό που υπάρχει στους σπόρους των καρπών του. Υπολογίζεται ότι η διαδικασία ετοιμασίας του ροφήματος επαναλαμβάνεται παγκοσμίως πάνω από 400 δισεκατομμύρια φορές το χρόνο.Η δράση του καφέ

Ο καφές, ένα καλό βοήθημα για την πολύωρη μελέτη
Η πιο γνωστή επίδραση του καφέ αφορά στο νευρικό σύστημα. Σε λογικές ποσότητες, ο καφές βελτιώνει τις πνευματικές ικανότητες, καθώς προκαλεί εγρήγορση και μείωση της ανίας. Ο βασικός λόγος είναι ότι καφές περιέχει καφεΐνη, ένα αλκαλοειδές που δρα ως τονωτικό. Για αυτό το λόγο ο καφές συνήθως καταναλώνεται πρωινές ώρες ή κατά τη διάρκεια της εργασίας. Περισσότερο ευαίσθητα στη δράση της καφεΐνης είναι τα άτομα τρίτης ηλικίας, ειδικά όσον αφορά στον ύπνο. Αντίθετα, τα παιδιά δεν είναι πιο ευάλωτα από τους ενηλίκους, σε μικρές δόσεις καφέ. Συχνά, μαθητές και φοιτητές διατηρούν την προσοχή τους στο πολύωρο διάβασμα που απαιτούν οι εξετάσεις, με τη βοήθεια του καφέ.
Στον ανθρώπινο εγκέφαλο η καφεΐνη προκαλεί αγγειοσυστολή, ενώ στα περιφερειακά αγγεία, διαστολή. Δεν είναι λοιπόν τυχαία η χρήση της σε αρκετά φάρμακα για την καταπολέμηση της ημικρανίας.
Υπερβολική κατανάλωση καφέ είναι δυνατό να προκαλέσει νευρικότητα, άγχος και αϋπνία. Στα περισσότερα άτομα, οριακή ποσότητα αντιστοιχεί η κατανάλωση 600mg καφεΐνης την ημέρα. Έρευνες έχουν δείξει ότι ο καφές μπορεί σε υψηλές ποσότητες (άνω των 5 γραμμαρίων καφεΐνης) να προκαλέσει δηλητηρίαση, γνωστή με την ονομασία καφεϊνισμός, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε θανατηφόρο κώμα. Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι μπορεί να παρατηρηθεί εθισμός στον καφέ, όχι όμως λόγω της καφεΐνης, αλλά εξαιτίας ενός άλλου συστατικού του, της μεθυλοξανθίνης."**Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Πειράζει λοιπόν να πάω στον boss να του πω "συγνώμη, θα λείψω γιατί μου χρειάζεται να γίνει αγγειοσυστολή στον εγκέφαλο ?" (κι ας μην του συμπληρώσω ότι αυτό θα είναι τυχαία και κάτω από την λιακάδα με θέα τη θάλασσα και με εφημερίδα στο χέρι?)

γεράσαμε ή ξεχάσαμε?

Αυτό το Σάββατο θα βγούμε! Τέλος!

Αυτό είχαμε πει και αυτό κάναμε !




Είχαμε πάλι συσσωρεύσει καιρό στην ρουτίνα της επανάληψης καθώς και στις αμιγώς μαμαμπαμπαδοσυζητήσεις-βόλτες!

Έτσι αποφασίσαμε να βγούμε!

Θα τα κάνουμε ΟΛΑ λοιπον....

Το πρωι ψώνια, μικρός, μανάβης, δουλειές και το απόγευμα αφού πάνε η βαλίτσα κι ο μικρός στην γιαγιά και στον παππού -- Σινεμά (ΥΕΑΗ!) // σούσι (ΥΕΑΗ Χ2!) // ποτά (ΥΕΑΗ Χ3!) ...


Ενθουσιασμένοι!

Όλα υπέροχα και βρισκόμαστε αισίως στο τρίτο μερος! Μαρτίνι-Λεμόνι Νο3 ...


Ξαφνικά μας βγαινει ασυναίσθητα μια αγωνία ..."Τι ώρα είναι ? " Πρέπει να είναι πολυ αργά σκεφτόμαστε με περηφάνια που τα καταφέρνουμε αλλά κουραστήκαμε λίγο πια και εξάλλου έχουμε να πάμε αύριο βολτα με τον μικρό και φίλους μας κλπ..κλπ.. ...και ξαφνικά η απάντηση είναι σοκ..."Ειναι μόνο 1.30 ..." και η νέα μας ερώτηση είναι " Γεράσαμε ή ξεχάσαμε?"

Ουφ ... Δεν θελω να ξέρω την απαντηση παρακαλώ!